اعتماد خود را برنگیرید، وگرنه خداوند کارهایش را به تعویق خواهد انداخت... خدا زمانی دست به کار میشود که او را خوش بیاید، به طریقی که او را خوش بیاید و با وسایلی که او را خوش بیاید. او مجبور نیست بر اساس زمانبندی ما عمل کند، اما به کلامش وفادار است،
ما به خاطر اینکه گناه میکنیم، گناهکار نیستیم؛ ما گناه میکنیم چون گناهکاریم.👌👌👌👌👌👌
انسان، بر اثر سقوط در گناه، قدرت اراده خود را در مورد یافتن برکات روحانی حاصله از نجات کاملاً از دست داد و بهمین دلیل چون انسا طبیعی با این برکات روحانی مخالفت دارد و در گناه مرده است دیگر قادر نیست با قدرت خودش خود را عوض کند و یا خود را برای عوض شدن آماده سازد.
از آن جایی که پیروی از مسیح مرکز مسیحیت است، کلیسا طی قرنها کوشیده است تا مسیحِ تاریخ و کتابمقدس را اعلام کند، نه مسیحِ تصورات ما را.
ما به یک خدا ایمان داریم، پدر قادرمطلق، خالق آسمان و زمین، خالق همه چیز دیدنی و نادیدنی. و به یک خداوند، عیسی مسیح، یگانه پسر مولود از پدر، مولود از پدرش پیش از تمام عالمها، خدا از خدا، نور خدا، نور از نور، خدای حقیقی از خدای حقیقی، مولود و نه مخلوق، هم ذات با خدای پدر.
«پاکدلان» کسانی هستند که میدانند ما برای ملاقات خداوند آفریده شدهایم و فقط با آن خرسند خواهیم شد. سایر هدایا نیز نیکو هستند؛ اما این هدیه بهتنهایی غایت برکت است.
جاودانگی خدا، یک جاودانگی قادر مطلقه، و قدوسیتش، یک قدوسیت قادر مطلقه. منظورم رو متوجه میشید، اینطور نیست که او از یک قالب قدرت مطلق و از یک قالب دیگه از قدوسیت ساخته شده. او تماماً قدوس، تماماً قادر مطلق، تماماً تغییرناپذیره.
خدا چیزی رو که خلق میکنه، نگه میداره، محافظت میکنه و من برای لحظه به لحظهی وجود داشتنم و ادامهی هستیام به خدا وابستهام، همونطور که برای وجود اولیهام به او وابسته بودم.
۱ خوشابحال کسی که به مشورت شریران نرود و به راه گناهکاران نایستد، و در مجلس استهزاکنندگان ننشیند؛
۲ بلکه رغبت او در شریعت خداوند است و روز و شب در شریعت او تفکر میکند. - مزمور ۱: ۱-۲، ترجمه قدیم
انجیل میگوید دیدار خداوند (visio Dei) زمانی میسر خواهد شد که چیزهای کهنه کنار رفته باشند و سرانجام بتوان گفت: «اینک خیمه خدا با آدمیان است و با ایشان ساکن خواهد بود و ایشان قومهای او خواهند بود و خود خدا با ایشان خدای ایشان خواهد بود.» (مکاشفه ۲۱: ۳).
چیزی که هستی مخلوق رو متمایز میکنه، بودن نیست، بلکه شدن هست، چون ویژگی اصلی شخصیت همهی مخلوقات اینه که اونها تغییر میکنند.
کسانیکه بطور ثمربخش دعوت میشوند و تولّد تازه مییابند و دل تازه پیدا میکنند و روح جدیدی در آنها خلق میشود، بوسیله قدرت مرگ و قیام مسیح از طریق ساکن شدن کلام و روح او در آنها حقیقتاً و شخصاً بیشتر تقدیس میشوند و تسلّط گناه بر بدن آنها از بین میرود و شهوات متعدد آن ضعیف و مقتول میشود.
ما به یک خدا ایمان داریم، پدر قادرمطلق، خالق آسمان و زمین، خالق همه چیز دیدنی و نادیدنی. و به یک خداوند، عیسی مسیح، یگانه پسر مولود از پدر، مولود از پدرش پیش از تمام عالمها، خدا از خدا، نور خدا، نور از نور، خدای حقیقی از خدای حقیقی، مولود و نه مخلوق، هم ذات با خدای پدر.
برخلاف تصور عموم حلم ضعف نیست. هم در مزمور 37 و هم در خوشا به حالها، حلم به معنای خشوع و تسلیم در برابر خداوند است.
وقتی خدا میگه: "تو را خدایان دیگر غیر از من نباشد،" اینجا میگه: "نباید خدایان دیگر داشته باشید،" چون هیچ خدایی نیست، چون فقط خدا به عنوان خدا سلطنت میکنه.
اگرچه خدا رو به طور جامع و قابل درک نمیشناسیم، اما یک راه معناداری برای صحبت دربارهی خدا داریم، چون خدا با اصطلاحات ما، ما رو مخاطب قرار داده و ما رو به صورت خودش آفریده ...
شریعت اخلاقی بطور دائم توسّط تمام مردم، اعم از نجات یافتگان یا سایرین، لازم الاجراست و این لازم الاجرا بودن نه فقط بعلّت مفادّ این شریعت اخلاقی است بلکه بسبب عطا کننده آن یعنی خدای خالق می باشد. مسیح در انجیل لازم الاجرا بودن شریعت اخلاقی را بهیچوجه ردّ نمی کند بلکه تائید می فرماید.
کلیسا همیشه مطیع اقتدار کتاب مقدسه. این بدین معنا نیست که کلیسا هیچ اقتداری نداره. حکومت ایالتی اقتدار داره، والدین اقتدار دارند، اما این اقتدارها رو خدا واگذار کرده و از اقتدار مطلق کلام خدا برخوردار نیستند. پس هر اقتداری که ما در کلیسا داریم، که باید تا حد ممکن به اون احترام گذاشته و اطاعت کنیم، اقتداری هست که مطیع اقتدار کتاب مقدسه.